Auteur: Koen

We wisten het eigenlijk al toen Koen begin vorig jaar een .ics’je in de appgroep gooide: Zaterdag 10 mei 2025, laatste ronde KNSB-competitie. De dag dat alles besloten zou worden in 2A. Onze uitgangspositie blijkt ongunstig, maar het kampioenschap is nog mogelijk. We staan 2 matchpunten en 5 bordpunten achter op Philidor. We worden bijvoorbeeld kampioen bij een 8-0 winst van ons en een 5-3 verlies van Philidor. Wij spelen uit tegen Max Euwe 1, Philidor uit tegen Max Euwe 2. Beide wedstrijden vinden dus op dezelfde plek plaats en je zou kunnen zeggen dat we op de uitslagen van beide wedstrijden invloed zouden kunnen hebben. De kans dat het allemaal lukt is natuurlijk klein, maar niet zo klein als dat jij nu door je stoel quantum tunnelt op de vloer.

We bereiden ons vast voor op de mogelijke aanstaande promotie naar de eerste klasse en gaan met 10 spelers naar Enschede. Paul gaat alweer naar huis voordat de eerste uitslagen op het uitslagenformulier worden ingevuld, terwijl Tjaart binnen komt als alles eigenlijk al afgelopen is. Gelukkig treffen we elkaar ’s avonds allemaal bij de Turks-Indonesische keuken van Teman kwadraat om te reflecteren op de onwaarschijnlijke uitkomst van vandaag.

Op bord 1 speelt Koen. Koen heeft zijn ziel aan de duivel verkocht en is daarom na het vader worden 100 elo sterker geworden, ipv zwakker. Daar laat hij vandaag echter niets van zien. Klein plusje uit de opening wordt een 0. Geen idee hoe.

Op bord 2 speelt Frits. Na een goede behandeling van de opening het werd vrij snel remise met zwart tegen Kroeze. Prima resultaat.

Op bord 3 speelt ik. Na heel veel zetten theorie doet mijn tegenstander een mindere. In het vervolg mis ik ergens een heel mooie damezet. Vraag me er eens naar als je me treft in de trein of op het terras. Mijn gekozen oplossing is ook wel goed en 2 zetten later geeft mijn tegenstander op met nog 2 minuten op de klok voor 23 zetten. Zonder real-world consequences leer ik nooit nauwkeurige damezetten te vinden.

Op bord 4 speelt Floris. Floris komt compleet gewonnen te staan, maar bokt ergens iets weg en verliest. Jammer.

Op bord 5 speelt Mathijs. Zijn voorbereiding was compleet vernaggelt door verkeerde informatieverstrekking van een nietnadertenoemen teamgenoot. Hij kwam dan ook best wel slecht te staan. Op wonderlijke wijze ontsnapt hij met remise. Fijn.

Op bord 6 speelt Hendrik. In een ongeveer gelijke stelling maakt zijn tegenstander een foutje en dat moet je tegen iemand met het fenotype van Hendrik niet doen. Puntje, mooi.

Op bord 7 speelt Pastoor. Voor Pastoor is het vandaag moederdag. Na een onnauwkeurige behandeling van de opening ligt zijn koning wijd open. De partij trekt de hele dag veel bekijks: materiaal is ongelijk, dynamische kansen overal. Misschien was het nog ergens remise? In ieder geval niet zoals gespeeld in tijdnood, dus een nul. Kan gebeuren.

Op bord 8 speelt Benno. Benno krijgt een opening op het bord die Hendrik eigenlijk ook wel gehad zou willen hebben. Frits vond het eigenlijk maar niets. De tegenstander van Benno ook niet, en beukt Benno van het bord. Een jammere nul.

Goed, 5-3 verloren dus en geen kampioenschap. Wel net als vorig jaar tweede. We zijn er bijna, misschien volgend jaar? De tweede plek is door een deel van het team gevierd bij het rad in de stad. Een ander deel moest zonder ijsje weer naar huis. Een zoen en tot een volgend seizoen.

AD

Dit kun je niet verkopen, twee weken na dato het verslag schrijven. En als God almachtig is, kan Hij dan een steen maken die Hij niet kan optillen? Iets uit Psalm 118, geen idee. We speelden in een kerk in Haren dat PtV keurig geregeld had. Overigens ging Hij met de winnaars (S.G. Dr Max Euwe) mee terug richting Enschede. Een match die zeker anders had kunnen lopen, waar Koen soepel won tegen Bertholee, had Renze een zware steen aan Kroeze. Het verschil op de klok leidde tot een wanhopig stukoffer waar objectief gezien geen aanleiding voor te vinden was. Na twee weken berusting op deze partij heeft Hij ervan geleerd. Waar op het eerste gezicht misschien honing geoogst kan worden, zal je, als je niet uitkijkt, vele malen gestoken worden door de zwerm. Kortom, schaken is geduld hebben.
Een interessante kwestie speelde zich af bij JJ, zoevende stukken leken de zwarte stelling te penetreren maar Jasper Kamphuis liet zich niet zomaar zonder compensatie wegdrukken. Complicaties kwam hij solide te boven en trok de partij naar zich toe. Dan Mathijs tegen Dinand Postma; halfje als mikpunt en de stelling was er bovendien ook naar. Gezien de stand moest ie door, dood of de gladiolen dan maar. Derde nul. Een te zware steen voor Los.

Het zal toevallig zijn gweest dat we 100 elo gemiddeld minder hadden tegen Max Euwe, maar deze 100 hadden we in het voordeel in de andere bekermatch in de Nosbo beker. Traditioneel tegen Hoogeveen elk jaar, net zoals PtV’s halfje om de avond te openen. Zijn commentaar was dan ook grotendeels gericht op de andere partijen, zoals dat EJP’s pot een ‘typische partij was tussen twee mensen die niet kunnen schaken’. Gelukkig won Ernst-Jan dan, maar de complimenten waren inmiddels voor PtV. Tjaart’s pot was zeker typisch, met Dame en veel extra pionnen tegen twee torens. Moeilijk op het eerste oog, die pionnen lopen nou eenmaal niet snel, maar ruim voldoende voor een technische winstvoering. Hendrik’s pot kan ik helaas niet meer goed reproduceren, al weet ik wel dat hij moe was van hard werken, een studie en tentamens. Deze man kan een flinke steen tillen, me dunkt.

Door in de Nosbo beker, uitgeschakeld in de KNSB beker. Morgen de reguliere KNSB competitie in en tegen Bussum. Kan de Pastoornorm wellicht aangepast worden?

Bussum ligt op een vergelijkbare afstand van Amsterdam als Veendam van Groningen. Qua inwoneraantal zijn Bussum en Veendam vergelijkbaar groot.

Op 8 februari speelden wij een cruciale wedstrijd voor klasse 2A in Bussum, in het fraaie Denksportcentrum, dat van alle gemakken is voorzien: sappige gehaktballetjes met augurkschijven, mooie prenten aan de muur van lang vergane schaakgrootheden. De entree wordt gesierd door een fraai kunstwerk, samengesteld uit uitgerangeerde analoge schaakklokken – creatief en indrukwekkend!

Het is misschien wat vreemd dat ik dit verslag schrijf, aangezien ik fysiek niet aanwezig was op deze historische dag. Dat zat namelijk zo: in de loop van de week werd ik verkouden en voelde mij op de speeldag niet lekker. Gelukkig was Ernst-Jan bereid het volleybaltoernooi van zijn dochters te laten schieten om onze kampioensaspiraties in stand te houden – maar daarover later meer. Een groot voordeel was dat Paul, de jarige job (zijn vrouw moest hard werken, dus hij kon toch schaken), zoals gebruikelijk na een minuut of twintig zijn remise alweer had veiliggesteld. Zo kon hij het thuisfront op de hoogte houden met allerhande foto’s en ingesproken sfeerimpressies. Het was alsof je er toch een beetje bij was!

Die remisedrang – of remiseonvermijdbaarheid – van Paul doet soms de wenkbrauwen fronsen. Hoe kan het dat zo’n getalenteerde en vernuftige speler steeds weer in deze remisemodderpoel terechtkomt? Antwoorden zouden te vinden kunnen zijn in Pauls schaakjeugd. Daar is iets gebeurd. Een diepgaande schaakanalyse zou dit mysterie wellicht kunnen ontrafelen.

Goed, het halfje staat, en zoals zo vaak is dit het fundament waarop wij Lossers onze wedstrijd spinnen en garen. Als eerste haakte Mathijs aan. De avond ervoor had hij gezopen als een Viking, bij de voorbereiding in het H’tje. Een keer een andere aanpak dan het moeizaam doorploegen van partijen van mogelijke tegenstanders. De Scandinaviër was een rots en de naïeve aanval van wit verzonk in de fjord. Met een stuk minder gaf de tegenstander snel op.

De tegenstander van Benno miste een fraai familieschaak op zet 31 (Pc5, om precies te zijn). Einde oefening!

Tjaart had gelukkig op tijd zijn bolide uit de garage kunnen slepen. Bedankt voor het rijden, en fijn dat je winterbanden had – het was namelijk behoorlijk gaan vriezen die zaterdagochtend. Tjaart demonteerde de vijandelijke stelling in een handomdraai, en er kon weer een punt worden bijgeschreven.

Arjan, gerustgesteld door de winterbanden en recent weer vader geworden van een prachtige dochter, zat er ontspannen bij. Zijn teamleiderschap geeft ons vleugels. De vleugelaanval van de tegenstander werd met een goed getimede tegenstoot in het centrum weerlegd. Alle stukken stonden “ineens” goed, en daardoor konden ze weer terug in de doos.

Floris, onze voorzitter, experimenteerde met een nieuwe opening. Varianten uit de eigen keuken kunnen een risico vormen, maar in dit geval was de tegenstander zo van zijn stuk – en al in ontzag voor de indrukwekkende presence die Floris nou eenmaal heeft – dat van weerstand geen sprake kon zijn.

Hendrik, belast met het vinden van een geschikt restaurant, verkeerde in blakende vorm. De geografisch als pion-eilanden vereenzaamde pionnenclubjes werden omsingeld en ontmanteld, waardoor het eindspel een kolfje naar zijn hand was.

En dan EJ. De voorsprong was 6,5 – 0,5. Wat zou hij doen? Zou hij het nog voor zichzelf verpesten?! Pion voor, remiseaanbod, handen geschud. Twee ratingpunten in de tas, de 2000-grens doorbroken. Einde schaakcarrière Jan Joris. Tragisch genoeg betekent dit ook dat dit mijn laatste verslag is. Mijn laatste partij: een nederlaag tegen de kampbeul.

Nog vervelender dat ik er niet bij was – ook omdat men nog lekker uitgebreid ging tafelen bij de lokale Griek. Anthony Quinn was hier de uitbater en schonk de ouzo guitig. Zijn dochter maakte de heerlijkste tzatziki. Echte feta, veel dode gyros. Man, man, wat een feestmaal met een 7-1 overwinning op zak. Er werd geen gratis toetje geserveerd, zo ver ik kon vaststellen aan de hand van de verzonden tikkies in samenhang met de prima geprijsde bon. Iedereen vertrok weer met de auto, behalve Hendrik, die met de trein naar een verjaardag ging.

Dank jullie, Los-vrienden, voor de fijne tijd. Nu Philidor Leeuwarden ook heeft verloren, lijkt de weg naar het kampioenschap in de 2e klasse A weer helemaal open – zonder mij.