Het was weer reuze gezellig

Los speelt een fantastische wedstrijd tegen Apeldoorn
Meneer de groot was jarig, dus groot feest in de GSV, eerst lekker uiteten bij de mexiaan, lekker potje kaarten praten over het leven, genieten van het samenzijn. Bij de GSV aangekomen lekker mexen. Dijksrta dobbelt echt als een mietje en nam om 2 uur de ratten taxi. Koen daarentegen was in topvorm en bleef maar gaan, het bierpongen waagde hij zich niet aan. Ikzelf speelde samen met een oude bekende die volgend jaar gaat trouwen. Maar wat een drank, het was allemaal niet best.
Henkie weet echt wat hostmanship is, hij verzorgt je beter dan in een 5 sterren hotel, lekker ontbijtje. Reuze fijn, lekker braakje en gaan. 12:00 stukken klaar zetten en feest. Bord 6 was een leeg bord omdat een teamgenoot van Apeldoorn pas overleden is, wij waren zo netjes om dat bord ook leeg te laten. Dan het schaken, wat was dat schaken fijn en mooi, lekker schuiven schuiven tja tijd voor remise, op bord 1 met zwart lijkt mij prima. Gelukkig hadden mijn teamgenoten meer zin om te schaken. Matthijs verzorgde de lekkere biertjes en we mochten genieten van een prachtige wedstrijd.
Koen speelde volgens eigen zeggen niet zo goed, ik vond koen heel goed, opening perfect daarna wat minder en dan toeslaan trots! Groen speelde zoals groen dat kan, zuiver scherp aanvallend en kaboem, het was genieten voor de neutrale fan. Frits op bord 4 speelde op zijn Frits klein plusje bij goed spel remise maar ja frits is altijd beter dan de tegenstander. Hendrik, wat speelde jij goed, of nouwja ik vond van niet, maar jij zei van wel, dus dan geloof ik maar. Het eindspel vond ik reuze spannend. Zoals Hendrik het zelf omschrijft Briljant eindspel. Paard op c2 onderschat door alle teamgenoten bleek winnaar. Pastoor speelde op bord 7 een prachtige pot, vooral Dame e8 was een zetje om in te lijsten, we zijn trots op je! De 2000 is binnen handbereik, als je zo blijft spelen komt dat helemaal goed! Dokter op bord 8 speelde een hele strakke pot. Zoals Matthijs aangaf Tjaart staat toch straal gewonnen? Is alsof je een klein poesje wurgt.
Teambaas arjan had ook nog een mening: Vet brak door Henkie die de hele tijd 100 met snuif liep te roepen bij het mexen. Mathijs gaf het volgende aan : Bier smaakte al vroeg goed. Een voor een werd men dorstig en dat is leuk
We zijn lekker gaan eten bij: Hock Sieng Vismarkt 18.45 uur

Paul tV

Het stoplicht stond op groen

Dit is een getuigenverslag. Daarom zal ik niet proberen stellingen te analyseren, of al te inhoudelijk in te gaan op wat er schaaktechnisch is gebeurd. Voor mij begon het namelijk al maanden geleden. Een opening, een keuze, een formaliteit, een ritueel. Een gastheer vol goede moed en achteraf een beetje spijt. Onsmakelijke verplichtingen, creatieve drankjes, die achteraf mythische proporties aannemen. Ogenschijnlijk degelijke mannen die zichzelf laten gaan en die rond kampvuren dansen tot het licht wordt. En dan hoor je er ineens bij.

Maar je bent ook gehaald voor de zaterdagen. De eerste wedstrijd kwam met heerlijke voorsmaak, smaakte redelijk, eindige in mineur. Getackeld worden in eigen huis zonder protest. Je voelt dan dat er iets aan de hand is. We zijn dit niet gewend. Zelf probeer ik ook nog te wennen aan de processen, de emoties. Iedereen heeft zijn plek veroverd en laat zich gelden. Een melting pot van eigenzinnige impulsen. Ik gooi mezelf vol overtuiging in de ketel; we zien vanzelf wat er van komt.

Een nieuwe ochtend op Hoofdstation, een auto. Een teamleider en een chauffeur. Koffie, weinig katers. Duidelijk op missie, rechtzetten wat we in de eerste wedstrijd hebben laten liggen. Onderweg pikken we in een groen lintdorp nog een strijder op. Hij heeft amandelspijs mee voor de reisgenoten. Zo gaat het er dus aan toe in de Champions League. De teamleider die zelf stuitert van verlangen, maar het groentje rustig probeert te brengen.

Op snuffelstage op het laatste bord mag ik net zoals mijn thuisdebuut (weinig herinneringen aan) een tweede wedstrijd spelen. Alle goede bedoelingen ten spijt pak ik het solide aan, kook het droog. Objectief zit er weinig meer in, maar er resteert nog een truukje. Nu maar hopen dat de tegenstander een foutje maakt, hetgeen gebeurt. Daarna is het snel klaar. De andere borden oogden allemaal kansrijk, maar niet eenvoudig.
Ja, ik zag dat Renze winstkansen had na een kwaliteitsoffer en goede witte velden, maar toch uiteindelijk remise werd. Ja, ik zag ook wel dat Koen een onorthodoxe Caro-Kann speelde met vroeg c5 en complicaties zonder te rokeren en met spel, wat een punt opleverde; en ja, iedereen heeft Frits gezien op (live)bord 3 met een solide Siciliaan die liet hakken op g2 en mazzelde dat zijn tegenstander Dames ruilde waardoor het eindspel goed was en ja; op 4 had Arjan een Ellendige Engelsman die nergens over ging en waardoor hij het onderspit moest delven en JA: JJ won heel hard in een Catalaan op een manier hoe een Catalaan op amateurniveau gespeeld dient te worden en ja; Benno op 6 counterde een aanval tegen iemand die al Londen speelde toen het nog in Romaanse handen was en; ja; Pastoor speelde een halfbekend systeempje maar dit keer met meer finesse (dus stond verloren), wist nog met toverkunst het punt onze kant op te trekken.

Bonuspunten dat we speelden in The Shamrock, een oprecht indrukwekkend etablissement waar voor minstens een ton whiskey aan de muur hing. Dat kwam ons erg goed uit tijdens de analyse. Zo zoet als de drank, zo zout waren de spareribs en zo onvergeeflijk was de serveerster die onze teamleider geen derde bord gunde voor de proeverij. Soms zit ook alles tegen. Gelukkig mochten we uit volle borst in de donkere terugtocht meezingen met het beste wat Nederland te bieden heeft. En dan resteert de nacht; de zaterdag in Htje waar normaliter het dak af gaat maar waar nu gezapig geanalyseerd wordt; waar we klaverjassen en toepen totdat de hoofden beginnen te knikken. Om de volgende ochtend (en de opvolgende ochtenden) eraan herinnerd te worden dat je nog een verslag moet schrijven. Bijna een week later zijn we hier, het seizoen nog jong, alles om voor te spelen. Alles te bewijzen, alles te beleven.

Mathijs

Wel beschouwd kunnen we ons rijk rekenen

De goesting die er zaterdagavond tijdens het teameten was, om iets te schrijven over de wedstrijd tegen Amersfoort, is verdwenen. Maar ik begin er toch maar aan. Op zich genoeg leuks om over te vertellen. Over de avonturen van 6 teamgenoten op vrijdagavond bijvoorbeeld. Of over 6 die er niet bij waren, maar waarvan er wel 5 bij waren op zaterdag. Of over die ene die er op vrijdag en zaterdag niet was omdat hij zich moest sparen voor zondag. Zelf was ik er zowel vrijdag, als zaterdag bij, hetgeen mij een voordeel verschaft bij het beschrijven van ons eerste ronde avontuur. Een oordeel volgt ook makkelijker met een volledig beeld op de gebeurtenissen.

Een oordeel over schaakpartijen kun je op vele dingen baseren. Het aantal grote blunders is een aardige indicatie, maar het gemiddelde centipionverlies is tegenwoordig meer gehoord. Kramnik heeft het over Nauwkeurigheid. Zelf lijkt het bepalen van het oppervlak onder de lijn van de computerevaluatie ook wel aardig. Maar wat dan als wit had toegeslagen in onderstaande curve. Dan was de partij geëindigd, had zwart het betere van het spel en lege handen.

Het makkelijkst is je oordeel op de uitslag te baseren, en het moeilijkst is het oordeel terwijl de partij nog gaande is. Zelf ben ik een kei in verkeerde oordelen vormen. Jezelf rijk rekenen noemen ze dat ook wel. Daar waren we zaterdag met het hele team goed in.

Bordje 5 werd, op rating (zoals de hele opstelling) bezet door nieuwbakken captain Arjan. Een suffe opening werd gevolgd door een eenvoudige combi die zo lek was als een mandje. Maar het was mooi weer buiten, en het lek werd niet gespot. Dus de 1-0 stond snel op het scorebord. Nimmer is dit punt meegenomen in de herberekening.

Op bord 1 speelde onze IM Floris, zo’n man vertrouw je. Misschien niet altijd voor een strakke pot, maar wel voor een bijdrage aan de score. Zeker als hij een dynamische stelling op het bord krijgt. Goed, hij stond niet per se lekker, maar toch was er ongeloof toen hij klaar was en moest melden dat hij had verloren. 1-1 en een kapotte tap. We hebben het wel eens beter gedaan.

De exacte volgorde van de remise-regen is mij ontschoten, maar we gaan de borden even langs. Op 2 Renze. Speelde ogenschijnlijk een strategisch sterke pot, waar tactisch niets mis mee was. Dat klopte ook wel, min of meer. Maar zo makkelijk als Renze (en toeschouwers) tot een oordeel kwamen was het allemaal niet. Het eindigt in remise, en dat was ’terechter’ dan gedacht.

Bij Hendrik op 6 leek alles heerlijk te gaan. Beetje druk zetten op een zwakke pion en ondertussen steeds meer ruimte pakken op de flanken. En ach, een toren via e5 a5 naar a7 brengen met wit is ook een prima winstplan, als het wint. Dat deed het niet. En hoewel we de hele partij dachten dat het een kwestie van tijd was voor het punt zou vallen, was de tegenstander van Hendrik het dichtst bij de winnende treffer. Het bleef dus gelukkig bij remise.

Net als bij debutant Mathijs op 8 overigens. Zoveel als er over deze man te spreken is, zo weinig over zijn partij. Degelijk, nuttig om de zenuwen kwijt te raken, niet destructief, half.

Dan staat het 2.5-2.5 en zijn Tjaart, Frits en ik nog bezig. Als we alle optimistische denkbeelden bij elkaar optelden zouden we met 5,25-2,75 winnen, maar met meer realisme rekenden we ons rijk tot 4,5-3,5. Dat hield in dat Tjaart en ik gingen winnen en Frits ging verliezen. Lekker, dacht ik. Tjaart is zo klaar en Frits is kansloos. Kan ik lekker de held uithangen.

Frits verloor inderdaad. Niet iedereen had door hoe slecht zijn kansen waren, maar Frits zelf wel. Een b3 siciliaan waar de zwarte velden op de damevleugel je opbreken. Het zal de oude meesters goed doen, maar onze oude meester niet.

Maar dan, de verrekening. Tjaart speelde een ongewoon strakke pot (“Ik gedij bij chaos, dat ging er mis”) waarin hij zijn tegenstander zet voor zet verder terug duwde. Terwijl zijn tegenstander precies 0 actieve stukken had, en Tjaart in zijn gedachten al bier aan het uitzoeken werd er ook nog een pion mee gesnoept. Kat in het bakje zou je zeggen, maar zo werkt het spel niet. Na wat onschuldig ogende slordigheden voor de 40-ste had wit 1 stuk weten te activeren. De rest stond roerloos bekneld, maar was ook niet nodig. Zwart kon geen vorderingen meer maken en moest berusten in remise. MAAR berusten in remise is niet zo makkelijk als je volgens vrijwel elke beoordelingsmethode recht hebt op een punt. Zeker niet als dit de uitslag van je team bepaalt. Dus Tjaart ging door, en liep zelfs in het mes. Een 0, 2,5-4,5 tussenstand en een balende Tjaart.

Nouja, een heldenrol werd het dus niet voor mij. Tot twee keer toe had ik mij rijk gerekend. Eerst ging ik matzetten, maar dat mislukte. Toen dacht ik zelfs te verliezen tot ik mijzelf, kansen missend en opzichtig blunderend, naar een eindspel werkte. In dat eindspel rekende ik me weer rijk. Een strategisch eenvoudig punt, en nog het winnende ook! Niets van dat alles. Ook dit voordeel gaf ik weg, en de partij ging nergens meer om. Dat ik alsnog won is alleen van belang voor het scorebord.

En toch denk ik dat we ons rijk mogen rekenen, maar dat ging meer over het plezier, in het schaken en daarnaast, dat we dit weekend weer hadden. Ik heb in ieder geval weer zin in de volgende. Een LOSser huilt, een LOSser lacht. In Almelo hebben ze ook een vrijdagnacht.