Met de billen bloot

Het is niet de bedoeling dat dit een verslag is. Het is ook geen quasi-diepzinnige beschouwing over het nut van wedstrijdverslagen (in de trant van: het kan eigenlijk niemand schelen of je in de eerste helft een volle pion zus of zo won in een zijvariant van de Mexicaanse verdediging; en dat dat net zoiets is als naar een voetbalwedstrijd luisteren op de radio – met alle respect natuurlijk).

Het is verleidelijk om dit verhaal ‘media in res’ te beginnen, bijvoorbeeld bij het moment dat ik wakker word gemaakt door mijn huisgenoot die een telefoon vasthoudt waaruit klinkt: “ga jij nog schaken of hoe zit dat?”, terwijl je een weeïge tequilageur opmerkt die uit je navel lijkt op te stijgen. Of we nemen het moment dat ik besef dat ik de dag van een al gestreste Ernst-Jan nog meer moet vergallen omdat mijn snelle ontbijt zich niet koest houdt; Friese autowegen en haast (er staan vier reglementaire nullen op het spel) staan niet toe dat er gestopt wordt en enkele achterliggers moeten toekijken hoe het asfalt en het portier van de Pastoormobiel besproeid worden met een gifgeel goedje. Op de achtergrond probeert Jeroen van Merwijk ons een beetje te troosten met zijn zoetgevooisde ironie.

Maar ik wil het helemaal niet hebben over zogenaamd stoere handelingen met alle schaamtevolle consequenties van dien. Ik wil het hebben over wat het betekent om deel uit te maken van een team, ‘samen uit, samen thuis’, over hoe fijn het is om gesterkt te worden door de groep terwijl je met hangen en wurgen de dag probeert door te komen omdat je na 36 jaar nog steeds niet weet waar je grenzen liggen. ‘s Nachts zijn we een mannetje of twee, maar ‘s ochtends blijf ik een wijf.

In een klasse waar je huizenhoog favoriet bent strijd je niet zozeer tegen de andere teams, maar meer tegen jezelf. Je kijkt met een schele bakkes naar je stelling, met verbazing concludeer je dat er echt een boertje van je tegenstander achterom is gelopen en dat het moeilijk wordt om niet te winnen. Je voelt de kater wegebben, je krijgt zelfs weer zin in een sigaret, maar juist wanneer je het weer een beetje ziet zitten ga je als een mongool spelen, wordt alles weer gelijk en kun je niet anders dan de klauw die je aangeboden krijgt aan te nemen. Ondertussen zie je je ploeggenoten zwoegen, zoals een Renze die manse openingen speelt en echt van alles moet uitrekenen en zo. Of een Jan Joris, die na noeste arbeid net niet de vis op het droge weet te trekken. Van Benno’s partijen snapt niemand iets, maar het oogt ook vandaag weer artistiek en hij wordt daarvoor beloond.

Paul, Koen en Ernst-Jan moeten net als ik met een half uurtje minder beginnen. Voor Koen maakt dat kennelijk weinig uit. Ook boeit het niet zoveel of hij wat hout achter staat of met kromme plannen op de proppen komt (dat ben ik volledig met Paul eens), het punt wordt sowieso gepakt. Paul zelf offert wat soldaten en kraakt een Pircje alsof het niets is. Ernst-Jan speelt met zwart een goede pot, een punt was hem gegund geweest maar opnieuw toont hij zich de wijste en neemt in betere stelling het winnende halfje aan. Hendrik was niet honderd procent fris aan het bord verschenen omdat hij met zijn reli-posse had gezopen. Normaal gesproken is hij dan in zijn element, maar nu wordt hij bijna mat gezet en mag hij zijn tegenstander op blote knietjes bedanken voor het remiseaanbod. Maar ik vertel je niets nieuws, Koen heeft het beter verwoord in het echte verslag.

Grieken weten wat een roedel wolven nodig heeft: grote bakken met stukken dood dier, bier en ouzo. En ze houden ook wel van een grapje. Net als Benno, van wie ik vermoed dat hij een carrière als comedian nastreeft. Hij moet nog een beetje aan zijn materiaal werken, maar hij heeft wel een gezonde instelling want hij herhaalt gerust zijn woordgrapje voor alle tafelgenoten die het de eerste, tweede, derde, vierde of vijfde keer nog niet gehoord hadden. Misschien kan hij wat inspiratie opdoen bij Pastoor. Die laat mij bijvoorbeeld een beflap lamsvlees met tzatziki zien en vraagt dan of me dat ergens aan doet denken. Of hij vindt het leuk om te vragen of ik soms op wit zaad zit. Nee, ik sta rood, als je dat bedoelt. Gelukkig is dan mijn maag eerder op de dag al zo vaak omgedraaid dat ik alles weer kan verteren.

De nabeschouwing vindt natuurlijk plaats in dat kleine café aan het gedempte diep. De schaakstukken worden nu een beetje met rust gelaten. Volle bak, want tout schakend Groningen geeft acte de présence en een orkest past er ook nog wel bij. En daar was Tjaart, die muzikanten en schakers met elkaar verbindt. Dat hij met zijn vingers kwalen kan genezen en Beethoven kracht bij kan zetten wist ik al, maar niet dat hij ze ook tot een vuist kan ballen voor een bluftoep. Er zijn geen grote winnaars of verliezers en eigenlijk is dat win-win, je hoeft niet altijd een gever of een nemer te zijn.

En het bleef nog lang gezellig zonder al te veel gekte. Er is zoveel dat ik op had willen schrijven maar het is uit mijn hoofd gevallen. We zijn weer een weekend ouder geworden zonder iets te hebben geleerd, wat overblijft zijn uitstaande tikkies en een heerlijk gevoel.

De technische kant van onze overwinning op Schaakwoude

Maar goed, na zo’n open raampje en wat luchten valt het dan ook ineens wel weer mee, en dus konden we schaken. 

Veel van de start van de partijen heb ik niet gezien. Er moest een zet gespeeld worden, iets bedacht worden op het Frans en met 4 partijen die al 20 minuten onderweg waren heb je überhaupt wel wat achterstand.

Wel was ik als eerste klaar. Ik verzon dus wat op het 1… e6 van mijn jonge tegenstander Christiaan Torensma. Een oude vriend, het vleugelgambiet kwam aanwaaien en zorgde al snel voor de noodzaak tot hersengekraak. Dat ging redelijk, omdat ik als voorbereiding een rustige avond met spelletjes en de vrouw achter de rug had. Nadeel is dat je, als je scherp bent, ook veel verdedigingen van de tegenstander ziet en dus iets minder vrij de stukken naar voren werpt. Zwart nam na een snel d4 uiteindelijk alsnog een pion aan en ik probeerde een hybride vorm van tegenspel te ontwikkelen, door positionele plussen te combineren met combineren. Vermoedelijk had mijn tegenstanders ergens wel een sterke verdediging, maar na zijn vrijwillig gespeelde g6 galoppeerden mijn paarden al snel richting de verstikte koning. Niet correct, wel fraai, zou ik zelf stellen. Paul dacht daar anders over, want wat stond ik slecht.

Wie echt slecht stond was Paul, in ieder geval volgens Paul zelf. Had ik nou maar gewoon g4 doorgespeeld zei zijn tegenstander. Dat deed hij niet en toen Paul nog steen en been klaagde stond zijn paard al wel prinsheerlijk op f5 en beukte hij de witte velden over met achtereenvolgens d5 en b5. Niet veel later kreeg de kwaliteit gestalte in de vorm van een kwaliteit. Koning om, puntje binnen, sjagerijnige kop op en aan het bier. Al moet gezegd dat het gesprek na de analyse tussen Paul en tegenstander bijzonder innemend was. Vriendelijke woorden over en weer. Gezellig vertoeven daar aan de Haadwei. 

Casparov speelde vrijdag een duet met Hendrik voor het team. Afzonderlijk en toch samen, de reputatie hoog houden zeg maar. Zaterdag hoef je dan niet meer zo nodig en als je met een brakke kop een ongelijk lopereindspel met wat extra peunen mag spelen, is dat geen straf. Zo’n remise waar het dan uiteindelijk in uitmondt doet geen kwaad.

Om na een zet of 5 een pion op g5 te poneren met wit, moet je uit het goede hout gesneden zijn. Of in ieder geval volkomen schijt hebben aan de tradities in het schaakspel. Het helpt dan wellicht als je tot je 25ste nog geen paard van een loper kunt onderscheiden (dat gaat inmiddels beter) en gezag ziet als iets om tegenaan te schoppen. Niet vreemd dus, dat zoiets bij onze schrijver op het bord komt. Dwars er doorheen ging hij echter niet. Zijn tegenstander had overigens al eens tegen Jan Joris gespeeld, wist hij te melden. Jan Joris wist daar niet zoveel meer van. Evenmin wist Jan Joris zich te heugen dat hij met de Spasken een prachtig gevecht had geleverd tegen Roland van Schaakwoude. Maar goed, dat doet verder natuurlijk ook niet echt ter zake. Dwars erdoorheen dus niet, wel een stukwinst waarnaar zijn tegenstander de handdoek in de ring wierp. Had hij nu maar die pion gesnaaid…

Hendrik, u weet wel, die andere sfeerwaarborger, speelde dit jaar nog geen competitiepotje en dat was te zien. Of nouja, dat zou je zou kunnen stellen. Veel bakte hij er niet van vandaag. ‘Eigenlijk was zijn enige slechte zet remise aanbieden.’ Daar kunnen we het wel mee eens zijn. Misschien was de enige goede zet van Hendrik dan wel het remiseaanbod aannemen. 

We staan op 4, tijd voor onze strijder op bord 8 om zijn waarde te tonen. Na wat kunstig spel kwam Pastoor wellicht iets minder te staan, maar met het tikken van de klok kwam de scherpte naar voren. Een pion werd gegrepen, weliswaar in ruil voor een collega op de damevleugel, maar die verdedigde geen koning. Als Pastoor niet zo’n teamspeler was geweest was hij hier vast voor een koningsaanval gegaan. Torens naar voren, de open g-lijn in zicht. Niets van dit alles als er matchpunten op het spel staan. Gewoon de boel gesloten houden en remise aanbieden en zo het tweede matchpunt op het droge trekken. 

Het volgende biertje ging in, want Jan Joris en Renze moesten nog wel even werken. Niet bij Pastoor trouwens, want die wilde graag de auto pakken. Even langs de wasstraat en langs vrouw en kinderen. En zoentje op het leven en weer door richting het restaurant. Wat een laiferd is het ook.

Jan Joris dus. Die was nog bezig. Had de hele partij kleine zetjes gedaan en kleine stukjes geruild, zodat er nog een zwarestukkeneindspel met kleinigheidjes resteerde. Weet je, ik durf te stellen dat Jan Joris dit had gewonnen als er 3.5-3.5 op het scorebord had gestaan, maar zoals nu het geval was wikkelde hij iets te eenvoudig af naar een enkel toreneindspel met een pionnetje meer. De toren van Jan Joris stond zo passief dat de omstanders langzaam aan winstkansen voor zwart gingen denken. Dat was natuurlijk kul, maar winst zat er in ieder geval ook voor Jan Joris niet meer in. Halfje dus, en nog maar 1 partij voor het feestgebeuren zich geheel naar Groningen kon verplaatsen.

Renze is, zoals hij is, goed. Renze is Najdorf, Renze is een muts ook als het niet koud is, Renze is principieel, Renze is niet bang, Renze is soms waanzinnig goed, Renze is in bezit van een IM-norm. Renze is. Niets om je zorgen over te maken dus, en dat is maar goed ook, want zo’n opstelling van wit met e4 f4 g4 tegen de kort gerocheerde koning van zwart oogt natuurlijk wel zorgelijk. Renze pakt een dubbel a-pionnetje in zijn structuur ten einde de witte pionnen als rijpe vruchten te laten hangen voor zijn zwaarder geschut. Richting tijdnood kwam Rauw steeds meer in tijdnood en deed Renze zijn zetjes. Of er ergens echt iets in heeft gezeten voor wit weet ik niet, mijn vermoeden zegt van niet, mijn omgeving zegt van wel. In ieder geval pakte Renze het groots aan, denderde door de witte stelling met zijn torens, offerde ergens nog vluchtig een kwal en overwon. Klasse zou ik zeggen. En 6-2. Nu eten bij de Griek. Lekker!


Afbraakschaak tegen Friezen

De klok tikt en tikt, het is 9:34. De hoofdpijn is intens, de appjes van teamgenootjes die tot in de late uurtjes zijn doorgegaan doen mijn beseffen dat ik oud ben. Ik kijk naast mij in bed, gelukkig, geen spijt. Het begon allemaal enkele weken geleden. Staunton – LOS, deze wedstijd waren we sterk komen opdagen omdat we 1 doel voor ogen hadden: de cup met grote oren winnen. Staunton werd weggeblazen door Ruppie, Groen, Hendrik en ikzelf. Waarom we nu zo verzwakt kwamen opdagen is mij een raadsel. Afijn, het was wel waar we mee moesten dealen.

Een datum vinden voor deze wedstrijd was erg lastig; Koen is druk met zijn scriptie dus had minder tijd voor andere zaken, en ja daar waren wij de dupe van. Maar uiteindelijk was het gelukt een datum te vinden en 4 enthousiaste en getalenteerde mensen. Ik zal ze 1 voor 1 even kort beschrijven. Dokter Tjaart, een lieve, zachte man die op het moment van schrijven lekker aan het gymen is met zijn zoontje. Verder gaat hij vandaag gedichten in het Engels typen en vanavond biertjes drinken. Binnenkort wordt hij opnieuw papa, over zijn schaakkwaliteiten kan ik niet zoveel zeggen. Hij verliest namelijk supervaak voor LOS en opent met d4. Hummel, de man die eigenlijk altijd wint, trotse papa van Vigo, huisbezitter in Zuidlaren en hij drinkt daarnaast steeds meer alcohol en is een uitstekende kok. Alleen maar positieve dingen dus. Koen, de vereniging, een man die de laatste maanden schaakt als een god, hij is onverslaanbaar. Ook heeft hij van de Heer een goddelijk lichaam meegekregen die hij met liefde showt halfnaakt op de bar. Hij heeft een lief vriendinnetje die een uitstekende supporter was het eerste uur en het eerste biertje dronk. Wel woont hij bijna samen en heeft zijn scriptie nog niet helemaal af. Maar ja wie heeft er wel een perfect leven. Nou ik niet 😊

De opstelling, ja, dat was niet makkelijk, de speler die bijna alles speelt dit seizoen op 1, dokter Tjaart op 1. Het talent op 1, de beste schaker, de mooiste man. De teamleider had het niet gemakkelijk. Wat wel gemakkelijk geregeld was, was het eten, tegenwoordig woon ik erg dicht bij onze speellocatie. Hummel kan supergoed koken dus win-win. Om 17:25 ging de bel ding-dong, daar was hij dan, direct van het leslokaal naar de Fongersplaats, kopje koffie, boodschapjes in de koelkast en praten over het leven. Dan ons drankorgel Tjaart, die wilde om 17:40 direct een biertje; hij zei daarbij wel gelijk: ik wil niet te veel drinken voor de wedstrijd want ik wil winnen en een goede pot spelen. Ja wie wil dat nu niet, maar wat heeft drank daar mee te maken dacht ik bij mijzelf. Koentje zoals altijd laat kwam om 18:00 binnen druppelen. Direct de fles aan de lip en de sfeer zat er goed in. Het rare was dat iedereen gewoon echt zin had om te schaken – voor sommige mensen klinkt dat normaal, maar voor sommigen is dat heel abnormaal, zeker bij mij.

Hummel had Spaans gekookt, jammie! Wijntje erbij, de problemen des levens werden besproken en bij de moeilijke momenten hadden we steun aan elkaar. Rond 19:00 wandelden we naar ons speellokaal waar de verwarming al aan stond en 13,5 graad was. De tegenstanders kwamen met een verrassende opstelling, door privé-omstandigheden kon de kopman van de Friezen niet mee doen. Echter deed er wel een heuse oud Nederlands kampioen mee.

De gemiddelde ratings deden elkaar niet veel, het kwam dus op hardheid, talent, doorzettingsvermogen en randvoorwaarden aan. Koen had de eerste 20 zetjes binnen 1 minuut op het bord getoverd in zijn geliefde 1c6. F5 op een gegeven moment was erg raar maar voor de rest speelde hij best leuk. Hummel gaf een pion weg voor niks, Tjaart deed iets met d4 wat ik gek vond. Zelf speelde ik erg aanvallend de zo genaamde Giuoco Pianissimo, u allen wel bekend, zo niet trek aan de bel en ik praat je bij. Onderhand was het 8 uur en de biertjes en de wijntjes zweefden een beetje door mijn hoofd en het was tijd om toe te slaan. Zo gezegd zo gedaan, 20:05 Paul ten Vergert – oud Nederlands kampioen 1-0 😊. Bingo! Nu kon ik eindelijk genieten van het shotje van de maand.

Hummel speelde erg goed vond ik, hij vond zelf van niet en van zijn tegenstander kreeg ik geen hoogte. Omdat Hummel vond dat hij niet goed speelde en niet goed stond werd er in het teambelang gekozen voor een remiseaanbod. Dit werd aangenomen, erg raar als je met 1-0 achter staat en je vindt dat je goed staat. 1,5-0,5. Koen staat verloren, Tjaart staat moeilijk en 40 minuten in tijd achter. Hij trekt zijn rode jas aan omdat het niet heel warm was, bestelt een kopje thee en gaat er even goed voor zitten. Zorgen om Koen hebben we niet, omdat Koen gewoon echt heel goed is en nooit verliest van niemand. Tjaart begint toch goede zetten te doen, ongelooflijk, wat een man, nu koningzetjes tellen, wie promoveert er eerder? Tjaart zou je denken; zo ver komt het niet, Jeroen geeft op! Lekker Tjaart, we zijn door!! Dokter Tjaart HELD! Hij bestelt gelijk de nodige pepernootjes om het te vieren 😊 . Dan Koen, zoals verwacht staat hij alweer gewonnen, maar dan… toren in 1 weg au. Maar wat maakt het uit… we zijn door! Het was een leuke avond, de nacht heb ik helaas niet meer meegemaakt, de jonge goden nog wel. Wat kan schaken met deze leuke mensen een genot zijn.